คำเตือน รูปยังคงเยอะเหมือนเคย อาจต้องใช้เวลาในการโหลดเล็กน้อยต้องขออภัย!!

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

หลังจากที่อัพเรื่องทริปเกาะหมากไปแล้วถึงสามตอน

จนมีเสียงแซวเล็กน้อยว่าเป็นมหากาพย์ไดอารี่

แหม๊...ก็นะ คนเค้าบ้ากล้องนิ

รูปก็เลยเยอะเกิ๊นน...เลือกก็ไม่ได้เพราะรักพี่เสียดายน้อง

วันนี้ปลาป๋องจะขอเสนอเรื่องราวของทริปนี้เป็นตอนสุดท้ายล่ะกัน

ว่าแล้วก็จะมัวมาชักช้าอารัมภบทอยู่ไย

เริ่มกันเลยดีกว่านะเคอะ

"บรรยากาศเช้าวันใหม่หลังฝนตก"

"ดอกไม้สวย ๆ ยังพราวไปด้วยหยาดน้ำฝน"

"ที่สุดของดอกไม้ในดวงใจ ชอบมั่ก ๆ"

(รอบ ๆ กลีบดอกเป็นรอยช้ำ ๆ เหมือนหัวใจเจ้าของไดนี้เลยเนาะ T_T)

-

-

-

พวกเราเริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยความชุ่มฉ่ำอีกเหมือนเคย

เพราะเมื่อคืนฝนตกหนักตลอดทั้งคืน

โชคดีที่ตลอดทริปช่วงเวลากลางวันไม่มีฝนเลย

ทำให้เที่ยวได้สนุกสมใจ

-

-

-

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ที่เกาะหมาก

จองตั๋วเรือไว้ตอน 11 โมงเช้า

หลังจากตื่นนอนเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

ก็อาบน้ำแต่งตัวออกมาทานอาหารเช้า 

"ระหว่างรอทานมื้อเช้า....ทำไมตาดูเศร้า ๆ จังว่ะ T_T"

"ในใจจะเศร้าแค่ไหน แต่ปลาป๋องก้อ Enjoy eatting ตลอดเล้ยย"

"แอคชั่นใหม่ดีก่า....สดใสใช้ได้ยังหง่ะ?"

-

-

-

และแล้วก็ถึงเวลาต้องโบกมืออำลาเกาะหมากซะที

ทริปนี้ต้องขอบอกว่าประทับใจหลายสิ่งหลายอย่าง

ถือว่าคิดไม่ผิดที่เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าพาหัวใจมาพักร้อนที่นี่

คุ้มค่าและสุขกาย สบายตา

 "หากมีโอกาส จะกลับมาเยือนที่นี่อีกครั้ง ปลาป๋องขอสัญญา"

-

-

-

ได้เวลาไปขึ้นเรือเพื่อเดินทางกลับสู่โหมดความจริง

 ทิ้งความสวยงามของธรรมชาติไว้ข้างหลัง

เรือสปีดโบ้ทมารับพวกเราที่ท่าเรือตอน 11 โมง

ทุกคนก็ทยอยลงเรือและออกเดินทาง

เช้าวันนี้ท้องฟ้าไม่ค่อยปลอดโปร่งนัก ฝนทำท่าเหมือนจะตก

พอนั่งเรือไปได้สักพักฝนก็เทกระหน่ำลงมาจริง ๆ อย่างที่คิด

เล่นเอาเปียกม่ะล่อก ม่ะแล่ก ไปตาม ๆ กัน

คนอื่น ๆ ที่เค้ามากันเป็นคู่ ก็นั่งอิงแอบแนบชิดกันไป เห็นแล้วน่าอิจฉา

ส่วนคนไร้คู่อย่างพวกเราสามคนก็ได้แต่นั่งมอง

และก็หาอะไรบังฝนกันเอง

ไม่มีอ้อมแขน หรืออ้อมกอดใด ๆ จากใครทั้งนั้น นอกจากของตัวเอง

แง ๆ แง ๆ

คนมีคู่ไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกแบบนี้มันเป็นไง ชิ ๆ

คุณเพ่คนขับเรือ ใส่หมวกกันน๊อคซะด้วย คิดได้ไงฟร่ะ?

แล้วเที่ยงกว่า ๆ คุณเพ่คนขับสุดเท่ห์จากรูปด้านบนม่ะกี้

ก็พาพวกเราฝ่าสายฝนมาถึงท่าเรือโดยสวัสดิภาพ

ถึงเวลาต้องจากทะเลแสนสวยไปจริง ๆ แระ

แต่ม่ะเป็นไร เพราะว่า เราจะไปกันต่อ

กร๊ากกกกกกก

-

-

ระดับปลาป๋องแล้วมีเหรอจะยอมตรงกลับกรุงเทพง่าย ๆ

โฮะ ๆ โฮะ ๆ แรงดีไม่มีตก แฮ่ดได้อีกคร๊า.....เพ่น้อง

พวกเราจะขับรถไปเที่ยวจันทบุรีกันต่อคับป๋ม

ตามมาดูเส่ะ

-

-

-

ระหว่างทางมีฝนตกเป็นระยะ ๆ แต่เราก็ไม่ได้หวั่นเกรงแต่อย่างใด

โดยตั้งใจจะไปทานมื้อเที่ยงที่จันทบุรี

และแวะหาซื้อของฝากติดไม้ติดมือกลับไปฝากคนที่บ้าน

"แม้แต่ถนนยังชุ่มฉ่ำเพราะสายฝนโปรยปรายตลอด"

-

-

-

ใช้เวลาเดินทางไม่ช้า ไม่นานพวกเราก็มาถึงจันทบุรี

"หาดบ้านแหลมสิงห์"

"ท่าทางหวายจะง่วง หลับตาพริ้มเชียวนะยะเทอ 555"

-

-

-

แวะทานอาหารกันที่ร้านอาหารริมหาด บ้านแหลมสิงห์

 ชื่อร้านน้องโค้ก

เมนูมื้อนี้ประกอบไปด้วย

ปลากระพงทอดน้ำปลา

ต้มยำทะเลรวมมิตร

ส้มตำทะเล

กุ้งแช่น้ำปลา

และปูนึ่ง+น้ำจิ้มรสแซ่บ

รสชาติใช้ได้ ถือว่าไม่เลว  ซัดซะอิ่มโคตร ๆ

-

-

-

พอดีว่าวันที่เราไป มีการแข่งเรือคายัค

พอทานอาหารเสร็จ ปุ้ยเลยไปเก็บภาพมาฝากเล็กน้อย

(ฝนยังโปรยปรายอยู่ กลัวกล้องเปียกน้ำ)

"ดูเมฆฝนจิ ดำทะมึนเชียว"

สังเกตเห็นเรือคายัคป่ะ?

พอเรียกเช็คบิล คิดเงินเรียบร้อย

มื่อนี้หมดไปราวหกร้อยกว่าบาท ถือว่าไม่แพงเท่าไหร่

จากนั้นก็ขับรถไปกันต่อ

-

-

-

แต่พออิ๋วขับไปได้ไม่นาน

ยังไม่ทันที่จะออกจากหาดบ้านแหลมสิงห์เลยอ่ะ

คุณเทอก็เบรครถตัวโก่ง

เพราะเจอะกับบรรยากาสคลาสสิคของศาลาแห่งหนึ่งเข้า

(ไม่แน่ใจหง่ะ ว่าเค้าเรียกว่าอะไร โทษทีเน้อ)

"ปลาป๋องขอเรียกว่าศาลาแดงล่ะกันเนาะ"

ไม่สนใจอะไรล่ะ

ลงรถได้ก็ต่างคนต่างทำหน้าที่

โพสค่ะโพส

จัดไปอย่าให้เสีย

"โพสท่าตามคำบัญชาของเจ๊หวาย"

ม่ะเข้าจัยว่าทำไมต้องให้ชูแขนด้วยหว่า เพื่ออารายยยยเนี่ย

"ถ้าหันหน้าเข้าหาจักกุแร้ตัวเองคงฮาดีเหมือนกันเนาะ 555"

"โดดเดี่ยว และเดียวดาย"

"เจ๊หวาย ตากล้องมือหนึ่งของทริป"

-

-

-

พวกเราสามสาวถ่ายรูปอย่างไม่อายใคร

คนแถวนั้นขี่รถมอเตอร์ไซค์ผ่านไปมาเค้าก็มองกัน

คงนึกแปลกใจที่เห็นพวกเรามายืนโพสท่าอย่างบ้าคลั่ง

กร๊ากกกกก

แต่หาได้อายไม่

(จริง ๆ แล้วยังมีอีกนะ แต่ม่ะไหวแล้ว เด๋วหน้านี้ม่ะจบอ่ะ เยอะเกิ๊นน)

-

-

-

จากนั้นพวกเราก็กลับขึ้นรถเพื่อไปต่อ

"สะพานข้ามแหลมเสด็จ"

มุ่งหน้าสู่หาดจ้าวหลาวและอ่าววคุ้งกระเบน ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก

โดยที่พวกเราอาศัยกางแผนที่กันไปเรื่อย ๆ

ขับกินลม ชมวิวไม่รีบร้อน

เจอะวิวทิวทัศน์สองข้างทางตรงไหนสวยโดนใจ

ก็จอดแล้วก็วิ่งลงไปถ่ายรูป

พอสาแก่ใจก็กลับขึ้นรถไปต่อ

เป็นแบบนี้อยู่สี่ห้ารอบ

-

-

มาตอนนี้ซึ่งผ่านมาหลายวันจากที่ไปเที่ยวมา

บางรูปก็เริ่มจะจำไม่ได้แล้วว่าเรียกว่าที่ไหน ต้องขอโต๊ดด้วยน๊า...

หาดอะไรก็ม่ะรู้ "จ้าวหลาว" หรือ "แหลมเสด็จ" จำม่ะด้ายยยย

ขอเป็นเด็กอีกสักวันน๊า....(ชิงช้าจะหักไหมหนอ?)

"ใครรู้จักบอกด้วยนะ จำไม่ได้จิง ๆ อ่ะ เพราะพากันโดดลงไปถ่ายรูปแล้วก็กลับขึ้นรถเลย"

แล้วก็ไปต่อ แบบว่าตามป้ายบอกทางกันไปเรื่อย ฮี่ ๆ ฮี่ ๆ

"เป็นเพราะฝนตกแน่เลย คลื่นถึงได้ดูน่ากัวมากว่าน่าลงไปเล่น"

-

-

-

หลังจากเรื่อยเปื่อยกันจนเป็นที่พอใจก็แวะซื้อของฝากตามธรรมเนียม

"เงาะสด ๆ จากสวน"

"วันนี้ขอเป็นรจนาหน่อยล่ะกัน...เงาะเพียบบบ"

-

-

-

บรรดาของฝากที่หิ้วกลับกันมามีมากมายหลายอย่าง

ทั้งพริกไทย เงาะ มังคุด สละ ทุกเรียนกวน สะตอ เม็ดมะม่วงหิมพานต์

เหล่าบรรดาแม่ค้าล้วนใจดีแทบทุกร้าน ให้ชิมฟรีไม่มีอั้น

เจ๊หวายของเราก็ทั้งต่อ ทั้งขอแถม คุ้มกว่าใครเล้ยยยย

-

-

-

ระหว่างขับรถกลับ ยังไม่วายแวะข้างทางอีกสักหน่อย

กับวิวต้นไม้ธรรมดาที่ไม่ธรรมดา

เพราะมันดูสวยในสายตาของพวกเราสามคน

"คิดว่าสวยม่ะ?"

มันคือต้นหางนกยูง ซึ่งปกติปุ้ยจะเคยเห็นแต่สีแดง

แต่สำหรับพวกเราเพิ่งเคยเห็นสีส้มเป็นครั้งแรกก็เลยแปลกใจ

(อาจดูธรรมดาสำหรับบางคนหง่ะ)

-

-

-

คราวนี้ก็ได้เวลากลับบ้านจริง ๆ ซะที

ไม่แวะที่ไหนแล้ว เพราะฟ้าเริ่มมืดเข้ามาทุกที

ใช้เวลาเดินทางอีกพักใหญ่ ๆ ก็มาถึงกรุงเทพราว ๆ 3 ทุ่ม

อิ๋วแวะมาส่งปุ้ยที่หอโดยสวัสดิภาพ

"ในลิฟต์ที่หอปุ้ยก็ยังไม่วายแชะภาพเป็นที่ระลึกกันเลยอ่ะ คิดดู"

(ภาพเบลอไปหน่อย เพราะรีบจัด กลัวว่าลิฟต์จะหนีบซะก่อน)

-

-

-

-

ในที่สุดทริปนี้ก็จบลงแบบครบรส

มีความสุขสบาย ๆ ง่าย ๆ ประทับใจและลงตัว

ที่พัก ธรรมชาติ น้ำทะเล ผู้ร่วมเดินทาง

บรรยากาศเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

(มีปุ้ยแอบเศร้าบ้างเล็กน้อยในบางครั้ง)

แม้จะมีอุปสรรคติดขัดบ้างเล็กน้อยแต่ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี

และอย่างที่บอกไว้แต่ต้น

ถ้ามีโอกาสจะกลับไปอีกครั้ง

"ขอสัญญา"

>>>>>>>>  ThE  EnD <<<<<<<<

ปล. เราสามารถรักใครต่อใครได้มากมาย

ขอเพียงให้รู้จักหน้าที่ของความรัก

หน้าที่ที่จะปฏิบัติต่อคนที่เรารัก

รักต่างแบบ...ปฎิบัติในหน้าที่ต่างกัน

แล้วเมื่อวันใดวันหนึ่ง

คนบางคนไม่แยแสกับความรักที่เรามีให้

เราก็ยังคงเหลือใครต่อใครอีกมากมาย...

และไม่เห็นต้องเจ็บเจียนตาย...

ถ้าเรามั่นใจ...ว่าเราทำหน้าที่ให้รักนั้น เต็มที่แล้ว